Maria Neele

Archive for the ‘In en om het huis’ Category

Vrijdag arriveerde het nieuwe object dat we een paar weken geleden kochten in Maastricht.

Hij heet Carlson en is een windvaan uit de Borowskiateliers. Geen unieke kunst, maar wel een mooi gemaakt, leuk en vrolijk draaiding van ijzer en gekleurd glas.

Hij staat nu midden in de tuin, te wachten op wind. Af en toe een zuchtje… Dat de wind nu voor wat beweging en afkoeling mag zorgen.
Voor mij mag-ie gaan ronddansen, die Carlson.

Toen G gisteren het mezenkastje inspecteerde (geen gekwetter meer, mezen uitgevlogen), trof hij één dood meesje aan op het verlaten nest. Een trieste aanblik. Vervolgens deed hij het kastje weer dicht en zette het op de tuintafel.

Gisteren vroeg in de avond was er vervolgens weer druk mezenverkeer, de druiventak op, de druiventak af. “Waar o waar is ons huis gebleven?” zag je de mezen kwetteren. Uit arren moede bezichtigde Pa Mees het belendende mezenpand, dat ze tot nu toe geen blik waardig keurden, maar keer op keer kwamen ze toch weer terug op de oude vertrouwde landingstak. Het zag er wanhopig uit.

En dat was het ook.

Vandaag bleek waarom. Toen ik het mezenkastje leeghaalde – uit angst voor ongedierte, maar dat is misschien geheel misplaatst – bleken er naast het lijkje van de eerste leg drie nieuwe eitjes te liggen. Te laat natuurlijk om onze fout te herstellen. Je moet ook niet willen ingrijpen in de natuur! Hoogmoed.

Pa en ma Mees zijn dus direct na het uitvliegen van hun jongen ijverig aan de slag gegaan met nieuw broedsel. En nu ligt het nestje met de eitjes én het dooie jong in de compostcontainer. Moeten ze zelfs eerst weer opnieuw gaan bouwen en inrichten.

Ik zal het nooit meer doen.

Tjonge, wat werken die mezen in mijn tuin hard. Pa en Ma Mees zoeken van zonsopgang tot zonsondergang de lekkerste hapjes voor hun kroost, dat in een aftands mezenhok aan de schutting luid zit te piepen.

Het hok doet al jaren dienst als mezenonderkomen, soms zelfs twee keer achter elkaar. Op de aanvliegroute voor hun huidige woning liggen een paar handige druivenranken voor de tussenlanding.

Natuurfotograaf zal ik wel nooit worden. De volharding die het mezenpaar aan de dag legt, kan ik bij lange na niet evenaren.

Pa of Ma Mees strak op de digitale plaat vastleggen is een geduldwerkje, en helaas is geduld niet altijd mijn beste kant. Die beesten zijn watervlug; de meeste foto’s die ik gemaakt heb, laten alleen een bewogen vlek zien (zoals hierboven), een staartje uit het mezengat of een lege druivenrank waar net nog Pa Mees zat. Pff, wat een vak! Maar goed, hieronder staat-ie dan, met dikke worm.

Dat zijn kindertjes er maar lekker van mogen genieten.

Update 10 mei 2010

Vanochtend hipte en fladderde er wel een kwartier lang een nieuwsgierig winterkoninkje rond het mezenhuis. Pa Mees liet zich er niet door van de wijs brengen en voederde driftig door. Zodra hij kwam aanscheuren, maakte het koninkje zich even uit de voeten, maar even later was hij er weer: op de tak, op de schutting, op de andere tak. Voor zover het minibrein van het winterkoninkje zoiets toe zou laten, zag je ‘m denken: ‘Wat is dat voor gepiep?’